Józef Lewandowski

Józef Lewandowski, pierwotnie Izaak Lipszyc, urodził się 15 sierpnia 1923 roku w Koninie. Był polskim historykiem zajmującym się historią Europy Środkowo-Wschodniej i kwestiami narodowościowymi. Po wybuchu II wojny światowej przebywał w Związku Radzieckim, a we wrześniu 1944 roku wstąpił do Ludowego Wojska Polskiego. Służył między innymi w Głównym Zarządzie Informacji. Studiował historię na Uniwersytecie Warszawskim, gdzie w 1961 roku obronił doktorat pod kierunkiem Henryka Jabłońskiego.

Od 1957 roku pracował w Katedrze Historii Polski Wojskowej Akademii Politycznej, a następnie w Instytucie Historii PAN. W 1969 roku wyemigrował do Szwecji. Pracował na Uniwersytecie w Sztokholmie, a od 1972 do 1988 roku na Uniwersytecie w Uppsali. W latach 1970-1999 współpracował z paryskimi „Zeszytami Historycznymi”, publikując w nich 98 tekstów. Wśród jego książek znalazły się „Federalizm. Litwa i Białoruś w polityce obozu belwederskiego XI 1918 - IV 1920” oraz „Imperializm słabości”. Drugie wydanie książki „Cztery dni w Atlantydzie” ukazało się w Koninie. Zmarł 17 listopada 2007 roku w Sztokholmie.

Na podstawie artykułu „Józef Lewandowski (historyk)” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.